Staatsbezoek President van Chili aan Nederland op 25 en 26 mei 2009.

Een aantal jaren geleden was er een uitnodiging voor de voorzitter v/d Stichting Nederlandse Kaap Hoorn-vaarders om aanwezig te zijn bij een staatsbanket. Ronald de Jong toenmalig voorzitter zou er toen naar toe gaan, maar helaas de president van Chili, waarvoor het was, moest afzeggen i.v.m. een overlijdenszaak. Het geheel ging toen dus niet door.

Een paar weken geleden werd er contact met mij gezocht door de hofmaarschalk van Hare Majesteit of ik als voorzitter gevolg wilde geven aan de uitnodiging voor bijwoning van het staatsbanket ter gelegenheid van het staatsbezoek van de president van de republiek Chili, mevrouw Michelle Bachelet. Uiteraard heb ik deze eer voor de stichting aanvaard. Vervolgens ontving ik een prachtige uitnodiging van HM. Kort hierna informeerde de Chileense Ambassadeur in Den Haag of ik aanwezig wilde zijn, ook weer als voorzitter, bij een galaconcert van de president van Chili voor HM.

Nou dat ging dezelfde weg, ook een prachtige uitnodiging.

Welnu maandagavond 25 mei was het zover. Gekleed in smoking voorzien van mijn mini draagmedailles mocht ik door twee zwaar bewaakte toegangshekken de auto parkeren naast de gasteningang van Paleis Noordeinde. Vervolgens de rode loper op langs lakeien in uniform en op het bordes een gewapende erewacht. Binnen welkom geheten door de grootmeester en de grootmeesteres, waarna ik een kaart kreeg met mijn naam en functie(s) en een plattegrond van mijn zitplaats aan het banket.

Alle gasten verzamelden zich in één der imposante zalen. Er waren vele bekende gezichten bij, de Minister President, diverse ministers en staatssecretarissen, commissarissen der Koningin van Noord-en Zuidholland, voorzitters 1^e en 2^e Kamer, ambassadeurs, de commandant der zeestrijdkrachten, luitenant-generaal der mariniers Zuiderwijk, en de topgeneraals van land- en luchtmacht, voorzitters van internationals, burgemeesters grote steden, toprechters, voorzitters werkgevers en werknemers verenigingen en nog vele anderen. Met een aantal van hen korte gesprekken kunnen voeren.

Inclusief een grote Chileense delegatie waren er ongeveer honderd personen.

Vervolgens vroeg het hoofd van het militaire huis van HM, een generaal, onze aandacht en gaf aan dat we onze opwachting gingen maken bij HM en de President. Welnu we liepen in optocht door het paleis langs diverse lakeien en gingen uiteindelijk via een grote trap met rode loper naar de bovenverdieping. En hier ging het gebeuren. Stuk voor stuk werden we in de opening van weer een andere zaal door de grootmeester via onze kaart aangekondigd.

Op een rij stonden HM, de President, Maxima, Margriet en Pieter.

De voertaal was Engels en het was grappig dat toen ik op hen toeliep HM en de President gelijktijdig hardop zeiden Ah! Cape Horn.

Na de begroeting en een heel kort woordje met HM, even met mevr.Bachelet, de President, over de Kaap gesproken, toen Maxima van dichtbij gezien en de hand gedrukt en niet in het Engels maar in het Spaans begroet, aansluitend Margriet en Pieter de handen mogen schudden.

We werden in weer een andere zaal opgevangen en na het handen schudden voegde het hoge gezelschap zich onder ons en dronken we met z'n allen een glaasje en lakeien deelden op zilveren schalen koekjes uit.

Daarna werden alle gasten door lakeien, adjudanten en hofdames naar hun zitplaatsen gebracht, ook weer in een andere zaal, waar nog meer lakeien langs de wanden stonden opgesteld.

Indrukwekkend. Na ons volgden HM, de President, hun naasten, regering, de cdk’s de ambassadeurs en de burgemeesters; zij namen allen plaats aan een lange tafel en wij zaten aan 6 ronde tafels tegenover HM en de Pres.

De schitterend gedekte tafel waar ik aanzat werd gedeeld met luitenant-generaal v.d. mariniers Zuiderwijk, waar ik naast zat, wij kennen elkaar uit de tijd dat hij cdt Marine Caribische gebied was en ik cdt/inspecteur brandweer van dezelfde eilanden. Verder aan tafel de topgeneraals van land- en luchtmacht, de generaal van het militaire huis, de intendant van het paleis een ktz v/d marine, de plv. ambassadeur van Chili, een diplomaat uit de staf v/d President en de directeur van een groot bedrijf van bloembollen zowel hier als in Chili. Wel aardig dus.

De witte wijn stond al ingeschonken naast de borden en HM begon als eerste met een staats-rede gericht aan de President, vervolgens toasten we met z'n allen op de Chilenen. Toen sprak de President en wonderwel noemde zij in haar speech de historische reis van Le Maire en Schouten en hun naamgeving aan Cape Horn. Weer een toast nu op HM en de Nederlanders.

Aansluitend de volksliederen, gespeeld door een kamerorkestje.

Daarna werden we continu bediend door lakeien  van drank en gerechten. Er werd volop gesproken en gelachen, dus best heel infomeel. Het afruimen van de verschillende gangen ging zeer effectief en bij elke nieuwe gang kwamen de lakeien met welvoorziene schalen en de hoofdlakeien voorop, in een zeer lange dubbele rij de zaal in marcheren.

Prachtig schouwspel.

Op een gegeven moment ging het hoge gezelschap als eerste van tafel, waarna wij volgden uitgeleide gedaan door tig lakeien. In een grote zaal vond weer een gezellig samenzijn in aanwezigheid van de hoge gasten plaats. Op een gegeven moment kwam de grootmeesteres naar mij toe en zei u bent toch de heer Louvezijn van de KHstichting, hetgeen ik beaamde, waarna zij aangaf dat Majesteit mij wilde spreken. Al scharrelende tussen de menigte door stond ik na enkele ogenblikken met de grootmeesteres bij HM en geloof het of niet, maar zij vroeg diverse zaken over onze stichting enz. Het duurde zeker een minuut of vijf. Heel vriendelijk, open en geïnteresseerd en na afloop bedankte ze voor de toelichting. Vervolgens werd ik door de grootmeesteres naar de Chileense Ambassadeur gebracht, daarmee gesproken en hij bracht mij weer naar de President. Daar heb ik nog langer mee gesproken, want zij bleek bovenop Kaap Hoorn te zijn geweest en dat zo imposant te vinden dat ze het daarom ook in haar tafelrede had laten opnemen. Ook nog gesproken met Margriet, maar die kende ik op afstand natuurlijk als ere-voorzitter van het Rode Kruis in mijn functie destijds als RK voorzitter  Westfriesland. Tenslotte met Pieter kort gesproken over de onderzoeksraad rampen, waar hij voorzitter van is en ik ook ooit deel van uitmaakte.

Vervolgens ging het hoge gezelschap in een andere zaal staan en werden we geacht afscheid van hen te gaan nemen. Dit ging in de volgorde van Pieter, Margriet, Maxima, de Pres. en HM .

Iedereen moest persoonlijk zijn dank uitbrengen en werd allerhartelijkst de hand geschud. De Pres. en HM wensten de stichting heel veel succes (beiden noemden weer Kaap Hoorn).

Daarna ging iedereen geleidelijk via de vele zalen en trappen naar de rode loper bij het bordes, door de gewapende erewacht op weg naar de binnenplaats. Het was spitsuur met de snel af en aan rijdende dienstwagens van de vele autoriteiten.

Van de binnenplaats rijdend door de verlichte paleistuinen stonden op geregelde afstanden gewapende wachten in galatenue die bij passeren salueerden. Vervolgens werd het grote hek bij de uitgang met de hand geopend en na een laatste eresaluut begon de reis naar huis.

Een prachtige gebeurtenis, waarbij de Stichting tot in de hoogste kringen enige bekendheid heeft gekregen.

Galaconcert 26 mei 2009,

Nu het verhaal van het gala-concert op 26 mei 2009 aangeboden door de President van Chili mevrouw  Michelle Bachelet ter ere van Hare Majesteit.

Door de Chilenen was Theater Diligentia op het Lange Voorhout in Den Haag afgehuurd voor het ereconcert  gevolgd door een receptie.

Via een rode loper, geflankeerd door een erehaag van Chilenen  werd iedere genodigde gast persoonlijk ontvangen (het bleken er circa 500 te zijn). Nagenoeg dezelfde personen die gast waren op het paleis waren hier ook weer aanwezig, daarnaast ook vele bestuurders van instel-lingen en organisaties waar de Koningin en de President de afgelopen dagen bezoeken hadden afgelegd. Een zeer grote delegatie van Chilenen, om verschillende redenen in Nederland ver-blijvende, was tevens aanwezig.  We stonden als haringen in een ton in de hal en mochten op een gegeven moment gelukkig onze gereserveerde stoelen gaan opzoeken. De 1^e rij werd uiteraard vrijgehouden voor het hoge gezelschap en hun begeleiders.

Links van mij zat de vrouwelijke griffier van de 2^e kamer (ik weet nu ook hoe dat bedrijf is georganiseerd met schrik niet, bijna 600 medewerkers), rechts zat de voorzitter van de Anne Frank Stichting en dat was ook een aangename conversatie (1 miljoen bezoekers per jaar ontvangen zij en wij ongeveer 1250), de rij voor mij diverse burgemeesters o.a. van Rotter-dam, Den Haag, Leiden en Apeldoorn).

De Chileense gastheren werden zichtbaar nerveuzer in afwachting van de komst van het hoge gezelschap, doch na een minuut of  twintig schreden zij de zaal binnen, terwijl wij allemaal stonden te klappen.

Een niet onknappe Chileens/Hollandse dame hield een kort welkomstwoordje in het Spaans en Nederlands. Tot twee keer toe viel een deel van haar microfoontje uit haar oor in haar geweldige boezem, hetgeen onder grote hilariteit ook van de hoge gasten, weer tevoorschijn werd gehaald. Zij loste alles echter zeer charmant op. En de sfeer was gelijk nog opgewekter.

Vervolgens speelde en zong ruim een uur lang het Chileens ensemble “Barroco Andino” onder leiding van een dirigent de volgende stukken op soms zeer speciale Chileense muziek instrumenten:

De zaal was erg enthousiast en nadat de dirigent na lang applaus nogmaals een optreden gaf kwamen uit de coulissen twee adjudanten in uniform van beide landen met een geweldig groot bloemstuk om dat aan te gaan bieden. De zaal begon spontaan langdurig te klappen, waardoor de adjudanten met het bloemstuk zich weer terugtrokken achter de coulissen, omdat de dirigent het ensemble weer liet optreden. Wederom een geweldig applaus, waarna de adjudanten het bloemstuk voor het ensemble plaatsen en met handgebaren aangaven dat dit afkomstig was van Hare Majesteit en de President. Na luid applaus begon de dirigent ver-volgens nogmaals op te treden. Daarna ging ook hij het podium op om de staande ovatie met de muziekanten in ontvangst te nemen. Erg leuk.

Toen het gezelschap nog op het podium stond te buigen naar de zaal, beende de President, mevrouw Michelle Bachelet snel naar het podium en gaf alle leden van het gezelschap een ferme zoen. Vervolgens zwaaide zij uitbundig naar de Koningin en de overigen in de zaal.

Even werd het stil en kennelijk hoopte velen dat Majesteit wellicht ook zou reageren maar zij volstond echter met een korte buiging naar het ensemble. De President voegde zich weer gauw naar HM en je hoorde en zag beiden grappige opmerkingen maken over het voorval.

Als eerste begaf het hoge gezelschap zich vervolgens voor de receptie naar de grote hal en geleidelijk voegden alle overigen zich bij hen, ook op de trappen en verdiepingen werd het druk. Wij werden rijkelijk van hapjes en drankjes voorzien.

Het was opvallend dat slechts één vrouwelijke adjudant van HM in uniform liep, maar alle anderen uit haar gevolg, die in het paleis een gala uniform droegen, zoals de generaal, de opperstalmeester, de hofmaarschalk, de grootmeester, de intendant, de kamerheren etc, waren in donker kostuum, net als de overige mannelijke gasten.

Met de Nederlandse Ambassadeur in Chili (heer de Boer) en zijn echtgenote had ik maandag-avond al kennis gemaakt en tijdens deze receptie wat langer gesproken over de diverse activi-teiten van de stichting o.a. met zijn voorganger de heer Nijenhuis. Zij zouden donderdag weer naar Chili vertrekken, maar afgesproken is dat, zodra men in Nederland terug is en hij schat in augustus, er een bezoek aan de Kamer gerealiseerd zal worden.

Na nog geruime tijd daar vertoefd te hebben vertrok het hoge gezelschap met hun gevolg. Daarna volgde het protocol van het vertrek van de tig hoogwaardigheid bekleders, waarvoor vele tientallen dienstauto’s met draaiende motoren, escortes van motorpolitie en militaire eenheden gereed stonden. Een heel spektakel zo laat op de avond.

Vervolgens konden de overigen vertrekken en zo reisde ik ook weer terug uit die wondere bijna onwerkelijke wereld van activiteiten rond een staatsbezoek.

Kees van Louvezijn,

voorzitter Stichting Nederlandse Kaap Hoorn-vaarders.

                                                                                                                                      Top