Albatros 

(Gedicht van Sara Vial op het monument op Kaap Hoorn eiland)  

Soy el albatros que te espera 

en el final del mundo.

Soy el alma olvidada

de los marinos muertos

que cruzaron el Cabo de Hornos

desde todos los mares de la tierra.

Pero ellos no murieron

en  las furiosas olas,

hoy vuelan en mis alas

hacia la eternidad,

en la ultima grieta

de los vientos antárcticos.

I am the albatross that awaits

at the end of the world... 

I am the forgotten soul of the sailors lost,

rounding Cape Horn from all the seas of the world.

But die they did not in the fierce waves,

for today towards eternity,

in my wings they soar,

in the last crevice

of the Antarctic winds. 

Ik ben de albatros

die je opwacht aan het wereldeinde.

Ik ben de vergeten ziel

van de verdronken zeelui

die Kaap Hoorn rondden

komende van alle wereldzeeën.

Maar zij stierven niet in het golvengeweld,

nu vliegen zij met mijn vleugels

op naar de eeuwigheid,

in die allerlaatste kloof

van de zuidpoolwinden.   

                                                                                                                                      Top